» Svet filma

Nekoliko filmova o Isusu Hristu

Nekoliko filmova o Isusu Hristu

 

 

U celokupnoj filmskoj istoriji, verovatno je najviše filmova snimljeno o Isusu Hristu.

Svaki od njih na sebi svojstven način koristi biblijsku podllogu i prikazuje Mesiju, pa su, shodno tome, mišljenja gledalaca i kritičara o njima podeljena.

Većina njih je podjednako dobijala i pohvale i oštre kritike, što svedoči o tome da ljudi Spasitelja i dalje doživljavaju na veoma individualni način.

Ovo su samo neka od najpoznatijih ostvarenja, manje ili više bazirana na jevanđeljima.

 

 

The King of Kings (1927)

 

 

 

 

Četiri godine posle snimljenog filma “Deset Božjih zapovesti”, slavni režiser Sesil de Mil odlučuje da se sa Starog zaveta preorijentiše na Novi.

Zahvaljujući svojoj izuzetnoj sposobnosti za marketing i šoubiznis, uspeva da napravi veliki filmski hit.

Zanimljivo je to da je tokom snimanja od glumaca zahtevao potpunu posvećenost onome što se smatra za osnovne hrišćanske vrednosti: uzdržavaje od alkohola, kockanja, psovanja, noćnih izlazaka i svih ostalih poroka, uključujući čak i bračni seks.

 

 

 

King of Kings (1961)

 

 

 

 

 

Ovaj epski spektakl Nikolasa Reja, jedan je od najpopularnijih filmova o Isusu.

Iako mu se dosta stvari zamera, uključujući i to da priča previše odstupa od biblijskih izvora o životu i učenju Mesije, stiče se utisak da je osnovni cilj filma to da se stavi naglasak na širi otpor jevrejskog naroda rimskoj okupaciji.

Lik Barabe prikazan je tako da predstavlja vođu revolucionarnog pokreta otpora, koji je u stalnom kontrastu sa Isusom, orijentisanim na unutrašnju promenu u samim ljudima, radi spasenje njihovih duša.

Krivica za Isusovo raspeće pripisana je Rimu, dok su vrhovni jevrejski sveštenici prikazani uglavnom pozitivno, kao pragmatični političari koji čekaju svoju šansu da se, uz podršku naroda, oslobode rimskih okova.

Lik Isusa, u tumačenju Džefrija Hantera, odiše prenaglašenom svetošću, ali i pored toga deluje sporedno, okružen morem različitih figura i isprepletenih radnji.

Upotreba naracije, kojom se bez prestanka objašnjavaju događaji koji se vide na ekranu, u velikoj meri narušava epsku atmosferu filma i pretvara ga u neku vrstu “školskog programa”.

Kao pozitivne strane, najčešće se ističu odlično izrežirane akcione scene borbi između Rimljana i pobunjenika, odlična muzika Mikloša Rože, raskošna scenografija i kostimi, kao i jedna od najboljih scena Besede na gori.

 

 

The Gospel According to St. Matthew (1964)

 

 

 

 

Po izboru Vatikana, najbolji film o Isusu je upravo ovo niskobudžetno ostvarenje Pjera Paola Pazolinija, čoveka koji se sam uvek deklarisao kao ateista, marksista i homoseksualac.

Umesto originalnog scenarija, Pazolini je gotovo u potpunosti iskoristio tekst Jevanđelja po Mateju.

Film je snimljen u stilu italijanskog neorealizma, u crno-beloj tehnici, sa naturščicima u većini uloga.

U mnogim scenama, Isus se, gledajući pravo u kameru, obraća direktno gledaocu, dok su druge snimljene iz perspektive posmatrača sakrivenog u masi.

Isus je ovde prikazan kao beskompromisan, neumoljiv i pun pravednog gneva prema ondašnjim religijskim strukturama, pa je Pazoliniju često zamerano insistiranje na njegovoj revolucionarnoj strani, bez puno ideje o okretanju drugog obraza i ljubavi prema neprijatelju.

U odličnoj muzičkoj podlozi filma, izdvajaju se klasične kompozicije Baha, Mocarta i Prokofjeva, ali i mnoge moderne pesme.

 

 

The Greatest Story Ever Told (1965)

 

 

 

 

Ostvarenje Džordža Stivensa svojevremeno je iz mnogih razloga nepravedno nipodaštavano, zbog svoje dužine, izbora Maksa fon Sidova za ulogu Isusa, kao i zbog prikaza prepoznatljivih američkih krajolika, umesto bliskoistočnih.

Iz današnje perspektive, “Najveća priča ikad ispričana” deluje gotovo vizionarski.

Sporost narativa, koja je u vreme nastanka filma nervirala publiku i kritiku, daje ovom ostvarenju kontemplativni i duhovni ton, potpuno primeren samoj tematici.

Izvanredna kompozicija kadrova napravljena je po uzoru na slikarska dela inspirisana hrišćanstvom, hronološki ispričana priča obuhvata sve bitne delove jevanđelja, a sam lik Isusa pre svega prezentuje bogatu riznicu biblijskih izreka.

 

 

Gospel Road: A Story of Jesus (1973)

 

 

 

 

 

Ovaj neobični religijski mjuzikl snimljen je u Izraelu, u režiji Roberta Elftroma, koji je i glumio Isusa.

Producent i koscenarista filma je legendarni kantri pevač Džoni Keš, koji je za njega napisao osam pesama.

Projekat je uspeo da okupi tada najuticajnija imena kantri muzike.

 

 

Jesus Of Nazareth (1977)

 

 

 

 

Uprkos tome što je izazvao dosta polemika, smatra se da ovaj film, u režiji Franka Zafirelija, prezentuje Isusa na način kako ga većina sveta zamišlja.

Glavnu ulogu izvanredno je ostvario britanski glumac Robert Pauel, koga mnogi smatraju najboljim tumačem Isusovog lika u istoriji filma.

 

 

The Last Temptation of Christ (1988)

 

 

 

 

 

Film Martina Skorsezea, sa Vilijemom Defoom u glavnoj ulozi, baziran je na istoimenoj kontroverznoj knjizi Nikosa Kazancakisa, inspirisanoj Novim zavetom.

Ovo ostvarenje bilo je predmet mnogih rasprava i protesta, čak pre nego što je počelo da se prikazuje u bioskopima, jer umnogome odstupa od dogmatske biblijske priče.

Kao i sama knjiga, film je koncentrisan na Isusovu ljudsku stranu i prikazuje ga kao čoveka zaokupljenog unutrašnjim sukobima, sumnjama i strahovima, podložnog svim ovozemaljskim slabostima i iskušenjima.

 

 

The Passion of the Christ (2004)

 

 

 

 

 

Najnoviji i najgledaniji film o Isusu svih vremena, sa Džimom Kavizelom u glavnoj ulozi, delo je velikog holivudskog glumca i režisera Mela Gibsona.

Ne želeći da razvodnjava i ublažava priču o Isusu, prikazao je poslednjih nekolikoi sati njegovog života na najbrutalniji mogući način, koji se mnogima nije svideo.

Gibsonova odluka da se svi dijalozi izgovaraju na aramejskom, hebrejskom ili latinskom, koštala ga je finansijske podrške velikih studija, pa je bio prinuđen da sam skupi novac (30 miliona dolara) za snimanje filma.

Osnovnu građu scenarija čine četiri jevanđelja, a upotrebljeni su još neki delovi Novog i Starog zaveta, kao i tekstovi hrišćanskih mistika.

Budući da je fokus stavljen na deo Isusovog života od hapšenja do uskrsnuća, veliki deo bitnih detalja iz jevanđelja je izostavljen ili je prikazan u formi flešbekova.

Osim šokantnog nasilja, kojim Gibson provocira gledaoce da smognu snage i barem pogledaju ono što je Isus doživeo radi njihovog spasenja, najviše kontroverzi izazvalo je prikazivanje vrhovnih sveštenika, koji su u filmu označeni kao glavni krivci za Hristovo raspeće, dok je Pontije Pilat gotovo nepristrasan u svom deljenju pravde.

 

 

  • Nazad
Komentari
strelac
Odlična recenzija filmova koji su meni neki poznati a neki ne  yes
  • 07/Jan/2017

Chat